Zo organiseren we de arbeidsmarkt: Loon doorbetalen bij ziekte

Zo organiseren we de arbeidsmarkt: Loon doorbetalen bij ziekte

De arbeidsmarkt is een onderwerp dat bij elke Tweede Kamer verkiezing terugkomt. En iedere keer weer roepen partijen dat het anders moet. Slimmer, eerlijker en beter georganiseerd. Maar hoe dan? In deze podcast hoor je niet alleen waar het knelt, maar deskundige geven ons ook een aantal concrete voorstellen. We maken daarbij een rondje langs 3 thema’s die dit debat nu bepalen. Deze week gaan we in op het onderwerp: loon doorbetalen bij ziekte. Wie is er verantwoordelijk?

Het Nederlandse systeem

“In Nederland hebben we een systeem waarbij we, als we in dienst zijn bij een werkgever en je wordt ziek, de werkgever de kosten van het loon en alles wat erbij hoort doorbetaalt. In het eerste jaar is dat bijna altijd volledig, daarna 70%. Na 2 jaar ziekte is er mogelijkheid tot ontslag en neemt het UWV de uitkering over.” Vertelt Tjebbe van Oostenbruggen, directeur van Brainnet. Dit systeem is niet altijd zo geweest. In 2004 was Nederland ‘ziek’ en waren er 1 miljoen mensen die in de WAO zaten. “Toen is er voor gekozen om de werkgevers niet één maar twee jaar verantwoordelijk te maken en wat je dan ziet is dat werkgevers harder aan de slag gaan om ervoor te zorgen dat mensen re-integreren.”

Kleine bedrijven

Gijs van Dijk, tweede kamerlid van de PvdA staat achter het model. Het ziekteverzuim van 2004 hebben we niet meer. Toch zitten er nadelen aan het systeem volgens Tjebbe van Oostenbruggen. “Tegelijkertijd hebben we wel een situatie waardoor er steeds meer risico’s voor werkgevers zijn om mensen in vaste dienst te nemen.” Als je als werkgever een klein bedrijf hebt en twee werknemers worden ernstig ziek is dat erg duur. Vooral als je twee jaar lang moet doorbetalen. “In mijn mening is het een oneerlijke verdeling dat de risico’s allemaal bij de werkgever komen te liggen.” Hij stelt dat de ongelukken die niets met het werk of de situatie op de werkvloer te maken hebben collectief gedragen moet worden door de maatschappij.

Landen om ons heen

Elk land heeft zijn eigen oplossingen omtrent dit onderwerp. Er zijn landen waar de overheid veel eerder instapt. “Ik ben erg gecharmeerd van het model in Denemarken waarbij de overheid na 13 weken instapt. Hierdoor belast je de overheid niet met een gebroken been of een snotneus, maar als er echt iets ergs aan de hand is stapt ze in.”

Steven van Weyenberg van de D66 stelt het volgende voor: “Beperk het qua financiële last tot één jaar voor de kleinere en middelgrote bedrijven.” Tjebbe reageert dat het te weinig is, één jaar is nog steeds erg lang. Daarnaast is een onderscheid in grote en kleine bedrijven lastig. Waar is de grens? Ook moet er wel worden gedacht aan de re-integratie van de werknemer. Als je de verantwoordelijkheid niet meer bij de werkgever legt, waar komt hij dan? Tjebbe stelt voor om de werkgever te belonen indien hij zijn best doet om iemand te helpen re-integreren in plaats van straffen. Kleine ondernemers hebben nu eenmaal niet altijd de middelen of mogelijkheden om werknemers goed te kunnen helpen.

Wat Tjebbe van Oostenbruggen betreft beginnen we in ieder geval bij de oorzaak van het probleem. “Is de oorzaak de werkgever? Dan moet de werkgever de lasten dragen. Is de oorzaak iets waar de werkgever niets aan kan doen? Dan moeten we dit collectief regelen.”